Dziś już nie waż się mówić...

Jeszcze kiedy byłam mała, a nawet kiedy zaczęłam być nastolatką - czyli jakieś 9-10 lat temu - mówiło się, że jakiś czyn jest dobry albo zły. Że coś jest godne pochwały albo że coś należy zdecydowanie potępić. A teraz?
Ostatnio natknęłam się na artykuł o kobiecie która powoli, bo przez niepodawanie leków, zamordowała (bo wg.mnie jest to jedyne słuszne określenie tego czegoś) swojego autystycznego syna. Pod artykułem pojawił się komentarz: ale nie oceniajmy tak surowo tej kobiety...
Ile razy teraz słychać i widać takie opinie: nie oceniajmy surowo, nie wiemy jak było naprawdę, wszystko zależy, a nawet wyjęte z Ewangelii - nie sądźcie. A jeszcze nie tak dawno taki czyn byłby nazwany po imieniu: morderstwo. Bez żadnej taryfy ulgowej. I moim zdaniem - słusznie.
Może jestem osobą starej daty, może jestem "protestanckim moherowym beretem", może jestem fundamentalistką. Ale uważam, że takie myślenie jak przedstawiłam wyżej jest po prostu niedopuszczalne i świadczy o stopniowym psuciu się człowieka, o degeneracji i upadku wartości.
Pewnego razu na jednej z zachodnich uczelni przeprowadzono ankietę na temat Holocaustu - tego jak oceniają go obecnie studenci. I okazało się, że aż 60% z nich sądzi iż "nie nam to oceniać, to za daleka przeszłość". Ciekawa jestem co na ten temat powiedzieliby ludzie którzy przeżyli obozy i getta...
Dziś już jakby nie wolno było mówić że coś jest złe, naganne i godne potępienia. Jakby była jakaś niepisana zasada: mówimy o życiu dobrze albo wcale. Tak jakby ludzie utracili kręgosłup moralny, a im są młodsi tym jest gorzej z tego co widzę, tak jakby nie mieli mówiąc potocznie - jaj.